Het was weer zo’n week

Ha! Betrapt! Je las deze titel en je dacht “oh nee, daar heb je hem weer, hij heeft een rotweek gehad en nu moet ie even klagen”. Maar je hebt het fout. Ik heb helemaal geen rotweek gehad. Okay, deels misschien wel, maar het andere deel wist het makkelijk te overtreffen. En dáár wil ik het wel even over hebben. Ik weet dat dit de eerste blog is in bijna een maand. Vergeef me. Ik heb het druk gehad, grotendeels met leuke dingen, en ik ben een tijdje ziek geweest.

Maar laat me jullie vertellen over de afgelopen week. Eigenlijk was het niet eens de hele week die bijzonder was, maar vooral de afgelopen dinsdag. Het was zo’n dag waarop mijn vertrouwen in het leven en mezelf weer een beetje hersteld werd. Maar het begon als een gewone dinsdag. Jeweetwel, zo’n dinsdag waar je je verslaapt (soms hou ik me nog niet elke dag aan het wekkersysteem wat ik twee blogs terug omschreef en verval ik zonder erbij na te denken in mijn oude patroon) en iets te laat op werk aankomt ondanks al je haast. Zo’n dinsdag waar je een beetje koppijn hebt en een beetje chagrijnig je dag begint. Gelukkig stond er die dinsdagavond genoeg leuks gepland om naar uit te kijken, dus het maakte allemaal niet zo veel uit. Maar er stond me nog een verrassing te wachten die dag. Halverwege werd ik door de leiding naar boven geroepen. Nou werk ik in een zeer informeel bedrijf, dus “de leiding” en “naar boven geroepen” klinkt allemaal onheilspellender dan het is. Er zat een kringetje klaar, en mijn gedachten vertelden me al: nu gaat er iets erg goeds, of iets erg slechts gebeuren.

Gelukkig bleek al snel dat dat laatste sowieso niet het geval was. Sterker nog: ik kreeg loonsverhoging, zomaar. Het is iets waar ik al een tijdje tegenaan zat te hangen. Ik leef vrij krap van mijn minimumloontje, en ik had sommige maanden moeite om rond te komen. Maar gelukkig hoefde het dus niet zover te komen. Niet alleen het extra geld is leuk, maar ook de waardering die daarmee getoond wordt voor mijn werk. Het zorgt ervoor dat ik met nog wat meer plezier naar mijn werk ga dan voorheen. En dat was al nooit een probleem. Met een grijns maakte ik mijn werkdag af. Daarna stond er een etentje gepland met mijn fantastische vriendengroep bij mijn favoriete restaurant. Urenlang vraten we ons vol met het heerlijkste eten op deze planeet. Maar de dag was nog niet voorbij! In de garage stond mijn geliefde groene Mazda MX-5 eindelijk weer eens op me te wachten na maandenlange winterslaap. Samen met twee andere MX-5’en van mijn vrienden hebben we tot diep in de nacht doorgereden.

Ik kwam er pas echt achter hoe erg ik die auto had gemist toen ik weer achter het stuur zat. Voor mij is mijn MX-5 mijn tweede thuis. Sterker nog, het is beter dan een huis. Het is de fijnste plek op deze wereld. Achter dat stuur bestaan mijn problemen even niet. Ik kan alles van me afzetten, of er juist ongestoord over nadenken, genietend van de uitlaat en een rustig muziekje door de speakers. Ik kan ongestoord praten met mijn vrienden (naja, eentje tegelijk) of alleen voor een ritje gaan om dingen op een rijtje te zetten. Niemand kan me storen. Ik ben in de buitenwereld, maar wel in mijn eigen veilige autootje. Ik heb geen religie nodig. Geen meditatie of mindfulness. Geef me mijn MX-5. Echt, ik hou van die auto, en ik ben dit jaar meer dan ooit blij dat de winter voorbij is en ik er weer vaker in kan gaan rijden.

^ Mijn groene MX’je naast die van mijn vrienden ^

Goed, dat was even een soort basisschool kringverhaal over mijn belevingen van de vorige week. De dag na die perfecte avond werd ik ziek en lag ik een kleine week afwisselend op de bank en in bed te rochelen, snotteren en kwijlen. Maar dat maakt niet uit. Ik voelde me weer levend, iets wat nog wel eens ontbrak de laatste tijd. Niet al te lang daarvoor had ik ook al zo’n fantastisch weekend, toen ik twee dagen lang ging driften met mijn andere MX-5 (auto’s maken mijn leven oprecht zo veel beter), waar ik de grootste lol mogelijk had, nieuwe vrienden maakte en mijn vaardigheden verbeterde. Het zijn dit soort dagen waarvoor ik leef, begin ik me steeds meer te realiseren. Op één zo’n dag kan ik weken blij blijven door er alleen maar aan terug te denken. Het doel is om mijn leven een aaneenschakeling van zulke blije momenten te maken. Dat betekent dat ik er alles aan ga doen om vaker dit soort dagen mogelijk te maken. Minder thuiszitten, meer weg met mijn vrienden en mijn auto’s (en binnenkort airsoft). Dan ben ik gelukkig, oprecht. Dan heb ik niet eens een Ferrari nodig, dan is mijn MX-5’je genoeg. Betekent niet dat ik niet voor die Ferrari ga ooit op een dag, maar tot die tijd wil ik meer gaan genieten van wat ik heb. De laatste weken voel ik me beter dan ooit, en ik merk het in mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld, wat een soort openbaring voor me is. Misschien is het niet dat ik geen lol heb omdat ik een laag zelfbeeld heb, maar dat ik een laag zelfbeeld heb omdat ik niet genoeg lol heb. Ik moet mezelf gewoon vaker naar buiten forceren en dan gaat het vanzelf beter. Misschien een lichte oversimplificatie, maar het kan zeker geen kwaad.

Goed, ik moet er vandoor, maar ik wou dit even kwijt. Ik heb binnenkort een kleine verrassing voor jullie, eventueel. Een week of twee terug heb ik namelijk mijn eerste vlog opgenomen, op weg naar werk in de auto, waarin ik praat over… Nouja, van alles. Zoals ik hier doe. Dat is iets wat me best is bevallen en wat ik vaker wil gaan doen, omdat het best een leuk alternatief is voor bloggen. Ik moet het alleen nog even knippen en plakken en dan zal ik het in eerste instantie alleen hier delen, om de eerste feedback ronde wat beschaafd te houden voor ik het publiekelijk aan de wereld toon. Verwacht dat dit weekend ofzo, als ik tijd heb.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *