Autozooi

Gisteren viel bij mij de welbekende druppel, en mijn emmer stroomde over. Na vele maanden aan stress kon ik het niet zo goed meer aan, en vandaag heb ik een dagje vrij genomen van werk om te ontspannen. Ik heb de hele dag letterlijk niks uitgevoerd, iets wat ik daadwerkelijk al maanden niet meer echt had gedaan, terwijl het ooit mijn leven was, 24/7. Laat me even het verhaal vertellen van de druppel, en waarom die overlopende emmer misschien een goed ding is.

De druppel kwam in de vorm van een achterlijk geplaatst metalen paaltje in een parkeergarage. Ik was bij mijn vriendin op bezoek geweest en startte, eigenlijk al veel te laat, mijn auto om richting huis te gaan. Het regende en alles wat beslagen en ik was al goed moe met nog een uur rijden voor de boeg. Ik rol rustig weg, mijn hoofd afwezig, en opeens rol ik niet meer. Mijn auto staat met de bumper tegen een paaltje geparkeerd wat zonder duidelijke reden midden op het dak van de parkeergarage staat geplant. Je zou bijna zeggen dat het gemaakt is om er tegenaan te rijden. En dat deed ik dus. Goed, de schade was puur cosmetisch en de auto rijdt nog perfect, maar ik kon het even niet meer hebben. Ik stond te vloeken en te trillen en ik kon wel janken. Gelukkig was mijn vriendin er nog bij om me te kalmeren, anders had ik waarschijnlijk iets geslagen. En ik ben normaliter een vrij rustig persoon.

Het gaat niet zozeer om de schade. Het gaat erom dat de laatste tijd mijn auto-gerelateerde bullshit maar blijft opstapelen, gecombineerd met andere stress, en ik word er onvoorstelbaar moe van. Het begon ongeveer twee maanden geleden: toen kreeg ik te horen dat mijn MX-5 eigenlijk motorisch niet goed meer was,  waarna ik voor de keuze kwam om de motor op te lappen of er een andere motor in te leggen. Ik kon goedkoop een andere MX-5 overnemen met een gereviseerd blok met supercharger erin, en dat deed ik. Het idee was ‘even’ de motoren wisselen en de andere auto doorverkopen. Goed, dat verhaal pikken we zo weer op. Ondertussen ging mijn dagelijkse Volvo V40 diesel op het slechtst mogelijke moment ook stuk. Hij reed nog wel, maar een opstapeling van allerlei kleine problemen maakte dat hij afgeschreven was en niet meer veilig was om dagelijks 140km in de rijden zoals ik doe. Dus terwijl ik probeerde het MX-5 project te regelen, begon ik te zoeken naar een nieuwe diesel. Die vond ik in de vorm van een andere V40, die ik helemaal uit Noord-Brabant ophaalde.

Ondertussen had een vriend me geholpen met het wisselen van de motor in de MX-5, maar die liep nog niet goed, dus hij moest daar blijven. Pas weken later kwam mijn auto terug, nog steeds niet in rijdbare staat omdat er nog verscheidene kleine dingen niet werkten. Tijd of geld om dat te fixen had ik niet, dus de auto staat nog steeds voor mijn deur, niet bruikbaar. Ondertussen was mijn tweede Volvo V40 ook gestopt met werken. Het begon met het willekeurig uitvallen van de motor, al snel gevolgd door het soms ook niet meer willen starten. Een totale afschrijving dus, want een onbetrouwbare daily is voor mij geen optie. Ik ben totaal afhankelijk van mijn auto voor mijn werk. Er was een tijd dat ik niet eens een auto had om naar werk te komen, en afhankelijk was van mijn geweldige vrienden die me hun MX-5’en uitleenden, gevolgd door mijn ouders die half voor mij een goedkoop tweede autootje kochten zodat ik met eentje naar werk kon gaan. Ik voelde me schuldig tegenover al mijn vrienden en ouders voor alle moeite die ze voor me moesten doen. Ondertussen zocht ik naar een nieuwe diesel, dit keer net een prijsklasse hoger zodat ik hopelijk geen troep zou kopen.

Tijdens de zoektocht verkocht ik mijn circuit en drift MX-5 met tegenzin. Maar ik was zat van alle autostress en had liever geld in mijn hand dan nóg meer auto’s om mee te dealen. Dat was al een kleine afname van de stress. Iets later vond ik de ideale diesel, en ik haalde hem op: een prachtige Citroën C5 break, zo ongeveer mijn betaalbare droomdiesel. Ik heb altijd van Citroëns gehouden en was echt dolblij met mijn nieuwe auto. Dat was nu twee weken geleden, en de auto heeft het perfect gedaan. Ik plaatst de avond ervoor nog enthousiast op Facebook hoe tevreden ik was met mijn auto, en de avond erna knal ik hem tegen een paal omdat ik gevaarlijk moe achter het stuur stap en niet oplet. Ik had geld geleend bij mijn ouders om die auto überhaupt te kopen en ik heb er een dikke deuk in gereden nog voor ik hem heb afbetaald. Ondertussen rijdt mijn MX-5 ook nog steeds niet en dreigt mijn vakantie eind augustus niet door te gaan als ik hem dan niet rijdend heb. Geld wordt krapper, gezien ook verzekeringsmaatschappijen en de belastingdienst geld van me willen hebben.

Nou zijn dit in feite allemaal luxeproblemen, maar ik ben er wel goed zat van. Mijn MX-5 is mijn hoofdzakelijke hobby, en rijden in dat ding is mijn antidepressiva. Het kalmeert me en maakt me gelukkig. Ik heb er nu al maanden niet meer goed in kunnen rijden, en het kan zo nog een maand duren voor dat wel weer kan. Ondertussen rijd ik in mijn trotse nieuwe aanwinst binnen twee weken een deuk. Het is niet eens zozeer het geld wat me stress veroorzaakt, zelfs al is dat ook wel een groot deel, maar alle tijd die ik erin moet stoppen. Ik ben zo vreselijk moe de laatste tijd, van werk alleen al, dat ik niet het gevoel heb dat ik dat allemaal nog erbij kan hebben. Het is zoveel shit, allemaal tegelijk, en net als het weer een beetje lijkt op te lossen doe ik door de stress van de voorgaande shit weer iets doms wat de volgende golf veroorzaakt.

Dus mijn emmer liep gisteren over. Ik kwam om 2 uur thuis ongeveer en heb een whatsappje naar mijn werk gestuurd, waarbij ik geluk heb met mijn begripvolle werkgevers. Ik heb geen wekker gezet en heb doorgeslapen zolang als mijn lichaam wou. Dat hielp niet, want ik werd net zo stressvol wakker. Mijn geest en mijn lichaam zijn continu gespannen (behalve als ik bij mijn vriendin ben, wat helaas maar een beperkte tijd per week is). Er moet iets gebeuren om mijn emmer weer wat te kalmeren, dat realiseerde ik me gisteren. Anders ga ik nog een keer iets ergers doen dan met 5km/u tegen een paal rijden. Dus bij deze ga ik de keuze maken om weer écht een omkeer te maken in mijn leven. Dit heeft mijn ogen echt geopend.

Vandaag heb ik genoten van helemaal niks doen. Een dagje waarin ik zo min mogelijk buiten kom en alleen maar levenloos videogames speel en Netflix kijk. Niet zo gek lang geleden was dat mijn hele leven, maar nu komt het nooit meer voor. Dat is fout. Soms heb ik dat gewoon nodig, en daarom ga ik vanaf nu dit soort dagen inplannen. Eens in de twee weken ofzo, gewoon geen verplichtingen, geen afspraken, geen broek. Een dagje asociaal niks doen met een zak chips en een goeie game. Maar daaromheen is het juist tijd om weer meer te gaan doen aan mijn gezondheid. Door allerlei verschillende dingen en de bijbehorende stress heb ik al wekenlang niet meer fatsoenlijk gekookt. Hier en daar een dagje, maar dat is niet genoeg. Ik moet terug naar minstens 5 keer per week gewoon een normale, niet al te ongezonde, maaltijd maken. De laatste maanden ben ik een depressief persoon geweest in een, dankzij mijn vriendin, gelukkig jasje. Ik was wel blij, maar het berustte volledig op dat ene aspect van mijn leven, wat niet goed is en uiteindelijk ook stress zal zetten op onze relatie. Het is tijd om ook de rest van mijn leven weer in een goede staat te brengen.

Ritme. Ik heb het er zo vaak over gehad, en elke keer merk ik weer hoe fantastisch het werkt. Maar het is ook iets wat je heel makkelijk uit je vingers laat glippen. Een keertje te laat naar bed en je kunt je hele ritme opschuiven en uiteindelijk verkloten. En dat is gebeurd. Ik ga weer terug naar mijn succesformule: 23:00 naar bed, 7:00 opstaan, ochtendwandeling en op naar werk. Misschien wil ik overwegen om mijn werktijden te verschuiven van 10-6 naar 9-5, want elke dag pas om 19:00 thuiskomen is best moeilijk. Soms ben ik pas 20:30 klaar met eten en de afwas, en dan heb je nog maar 2,5 uur om iets van je dag te maken. Ik zal weer meer bloggen, en dan bedoel ik écht bloggen en niet dit soort “mijn leven is zo zwaar”-verhaaltjes, en schrijven in het algemeen.

Want dat is het andere punt: ik ben zo vreselijk klaar met continu op het financiële randje leven… Ik moet iets gaan vinden om naast mijn werk te doen om wat bij te verdienen zodat ik niet zoals nu dus een heel maandloon hoef uit te geven aan een auto (dat zegt meer over mijn maandloon dan over de prijs van de auto, mocht je het je afvragen) en dan maar moet bidden dat er niks gebeurt, wat dus altijd wél gebeurt waardoor ik weer bij mijn soms te aardige ouders moet aankloppen. Ik hoef geen miljonair te zijn voorlopig, maar ik wil gewoon zonder financiële zorgen kunnen genieten van mijn leven, en vaker een weekendje weggaan bijvoorbeeld, om mijn stress te verminderen. Ik wil gewoon niet op mijn rekening moeten kijken continu. Hoe ik dat precies ga doen moet ik nog uitzoeken. Ik heb genoeg plannen en naar eigen mening ook genoeg te bieden. Ik kan dingen. Niet alle dingen, maar een paar. Genoeg. Ik wil er in ieder geval weer werk van maken in plaats van altijd maar te klagen over mijn loon en verder niks te doen aan een beetje bijverdienen.

Ik realiseer me best dat mijn momentele stress vooral een probleem is met mijn blik op dingen. Al in al zijn mijn problemen niet enorm. Mijn deuk kan gefixt worden, waarschijnlijk vrij vlot en relatief gezien goedkoop, en ook mijn MX zal uiteindelijk weer rijden als ik er maar geld tegenaan blijf gooien. Het zijn luxeproblemen, maar voor mij lijken ze groter omdat ik niet in een goede positie zit momenteel en al genoeg moeite heb met kleine problemen. De beste stap is om zowel mijn kijk op de zaken als de zaken zelf aan te pakken. Niet overhaast, maar ook niet te langzaam, want het begint langzamerhand op een punt te komen waar bijvoorbeeld mijn vermoeidheid gevaarlijk begint te worden in het verkeer en waar mijn depressieve uitkijk invloed heeft op de relaties met anderen. Ik denk dat ik een goed begin kan maken door weer ritme en dieet op te pikken, langzaam mijn autoproblemen op te lossen stap voor stap, en dan zien we wel weer verder. In ieder geval heb ik dan weer meer overzicht, en uiteindelijk kom ik er wel weer uit. Helaas lijkt het erop dat ik niet heel stressbestendig ben. Ik denk dat ik dat het beste kan oplossen door gewoon een zo stressloos mogelijk leven te leiden.  Helemaal vermijden zal nooit lukken, maar ik ga mijn best doen vooral onnodige stress uit de weg te gaan en meer te genieten van mijn leven.

Goed, makkelijker gezegd dan gedaan allemaal. Maar soms heb je een klap nodig om te realiseren waar je mee bezig bent, en dat paaltje in die parkeergarage gaf me die klap gisteravond. Ik wou dat het wat goedkoper had gekund, die klap, maar helaas kreeg ik die keuze niet. Morgen begint de eerste dag van de rest van mijn leven, om maar even met clichés te strooien, en ik ga proberen er weer wat moois van te maken. Alle ingrediënten zijn er, nu moet alleen mijn hoofd nog even meewerken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *