26

Morgen word ik 26 jaar oud, en in ware traditie ga ik een blogje schrijven vlak voor mijn verjaardag om weer eens een jaarlijkse blik op mijn leven te werpen en wat gal te spuwen. Want de laatste tijd is er wel weer aardig wat gal. Een paar weken geleden nog schreef ik op mijn Facebook (ja, ik heb nog Facebook en ga dat houden ook) dat ik gelukkig was, maar ik weet niet helemaal zeker of ik daar echt achter sta. De lullige waarheid is dat ik wel gelukkig zou moeten zijn, maar dat het echte gevoel nog een beetje ontbreekt. Er is vooral veel stress. Laat me je de situatie even schetsen voor wie het een beetje kwijt is door mijn totaal chaotische blog-schema.

Ik ben morgen dus 26 jaar oud. Ik heb een redelijke baan. Het is niet mijn passie, maar ik ga er op zich niet met tegenzin heen. De laatste tijd neemt de werkdruk en -stress wel toe, en de loonsverhoging die ik in januari moest krijgen viel helaas nogal tegen waardoor ik vooral meer werk voor nauwelijks meer geld. Met pech verdien ik wel net genoeg om mijn huurtoeslag volledig kwijt te raken, net nadat ik verhuisd ben. Mijn nieuwe huis is geweldig, maar door een immens gebrek aan energie voelt het soms nog alsof ik er net heen verhuisd ben en heb ik vaak moeite om de verdriedubbeling van ruimte schoon en opgeruimd te houden. Ik ben alleen maar moe, elke dag, de hele dag. Ik sta moe op, zit de hele dag moe op werk, kom moe thuis en ga moe slapen om de volgende dag weer moe wakker te worden. Het maakt niet uit of ik vier uur of tien uur slaap, of alles daar tussenin. Ik ben moe. Niet alleen het gaap-type moe maar het soort moe waar mijn spieren slap voelen en ik mentaal ook nauwelijks nog energie lijk te hebben om na te denken. Hierdoor krijg ik bijna niks gedaan, rol ik te laat uit bed en zit ik de hele dag als een zombie, zowel op werk als thuis.

Mijn auto is eigenlijk al maanden kapot maar ik heb geen geld om hem te fixen of hem te vervangen. Gezien ik in een redelijk stabiele situatie dacht te zitten wou ik een kleine lening afsluiten voor een goede en tegelijkertijd een leuke auto, maar omdat ik blijkbaar nog steeds als payroll/uitzendkracht wordt gezien mag dat niet. Dus het komt erop neer dat al het geld wat ik verdien met werken weer in een nieuwe auto moet gaan zodat ik naar mijn werk kan rijden. Ondertussen heb ik zonder het echt door te hebben de paar dingen waar ik nog echt gelukkig van werd uit mijn leven verwijderd. Mijn MX-5 is al een jaar van de weg omdat ik er per sé meer PK’s uit moest persen. Nu zou ik er veel voor over hebben om hem gewoon zelfs maar weer standaard terug te hebben, zolang ik maar kan rijden. Mijn driftauto heb ik verkocht, iets waar ik letterlijk sindsdien elke dag spijt van heb gehad. Ik realiseerde me niet hóe gelukkig driften me maakte. Maar ik heb al geen geld om mijn dagelijkse diesel te vervangen, laat staan dat ik geld heb voor een driftauto. Ik schrijf niet meer omdat ik te moe ben. Ik eet troep omdat ik geen energie heb om te koken, en doordat ik troep eet voel ik me weer slechter en vermoeider. De relatie met mijn vriendin is gelukkig goed, maar kost veel tijd en het balanceren van mijn vriendin, vrienden en familie veroorzaakt ook stress, vooral gezien ik maar beperkte vrije tijd heb. Ik kan elke cent gebruiken, dus veel vrij zit er niet in. Ik voel me overwerkt en doodop. Er is teveel werk en te weinig vermaak in mijn leven. Precies wat ik altijd wou voorkomen…

Nou probeer ik al enkele maanden te ontsnappen uit deze sleur, maar zonder al te veel succes. Het is een beetje cliché om te zeggen, maar het voelt alsof ik leef om te werken in plaats van dat ik werk om te leven. Komend weekend gaat mijn MX-5 naar de tuner die hem hopelijk weer de weg op krijgt, waarmee ik in ieder geval één van mijn hobby’s terug ga krijgen. Ik was dus van plan wat geld te lenen om niet alleen een betrouwbare auto te halen, maar ook eentje waar ik als autoliefhebber een beetje een goed gevoel bij kreeg. Het moest een Chrysler 300C worden, een auto waar ik al sinds ik hem voor het eerst zag verliefd op ben. Ik stond op het punt er eentje te halen, maar door een misverstand over mijn soort werkcontract bleek opeens dat ik geen rooie cent mag lenen ondanks dat ik ruim genoeg verdien om dat beetje af te betalen. Nu zit ik dus op het punt waar ik wéér een te goedkope auto moet halen die waarschijnlijk stuk gaat, net als de vorige drie die ik in nog geen twee jaar tijd erdoor heb gejaagd. Ik krijg geen enkele manier om te sparen of ooit een mooie auto te kopen op deze manier. Ik ben er doodmoe van.

Ik begin steeds meer jaloezie te voelen als ik jonge mensen zie die in dikke auto’s rijden en naar schijn zorgeloze levens leiden. Het gaf me altijd inspiratie, maar nu maakt het me bitter en zuur tegelijk (zelden een goede combinatie). Het voelt alsof ik niks anders doe dan werken en het enige wat ik eruit haal is een gedeukte, nauwelijks nog schakelende Citroën van 16 jaar oud. Soms heb ik een tijdelijke opleving van motivatie, maar meestal voel ik me gewoon somber. Ik weet ook best hoe ik er weer uit moet komen. Ik heb alle stappen al talloze keren doorlopen en hier ook al talloze keren uitgeschreven. Ritme op orde, beter eten, meer bewegen, meer tijd besteden aan zelfstudie, meer schrijven enzovoorts. Maar de vermoeidheid slaat alle motivatie eruit. Momenteel is eigenlijk alles gefocust op één ding: geld. Ik moet op de één of andere manier meer geld gaan binnenhalen, want ik wil niet de rest van mijn leven deze stress hebben en gare oude Citroëns rijden. Oprecht niet. Ik wil weten hoe het is om spaargeld te kunnen opbouwen en om zonder de rekening te checken mijn vriendin mee uit eten te nemen. En ik weet dat ik misschien een opleiding had moeten afmaken als ik dat wou, maar daarvoor is het nu een beetje te laat. Dus er moet een alternatieve manier gevonden worden.

Hoe en wat weet ik nog niet, maar ik weet wel dat ik de laatste tijd steeds dichterbij een breekpunt kom. Het is niet eens zozeer dat ik te veel werk, het is dat de verhouding te krom is. Ik werk en haal er niks uit. Bijna alles wat ik verdien gaat terug in het überhaupt naar mijn werk komen en er blijft verdomd weinig over om in het weekend nog een beetje ontspanning te vinden. Naar het park met mijn vriendin is leuk, maar niet elk weekend. Ik mis niks meer dan de dagen dat ik ging cruisen met mijn vrienden in de MX-5, of die fantastische dagen waar ik zorgeloos de hele dag aan het driften was. Die gaven me genoeg energie om twee maanden 40 uur per week te werken. Dat is allemaal weg, en het slaat me volledig dood van binnen. Nou zou ik dus deze maand mijn MX-5 weer terug moeten hebben, dus ik hoop dat dat gaat helpen. Deze blog is ook niet zozeer een hopeloos verhaal, maar meer even een manier om wat stoom af te blazen over een paar stressvolle maanden. Wat niet betekent dat er niks leuks is gebeurd natuurlijk. Over het algemeen ben ik superblij met mijn nieuwe huis bijvoorbeeld. Ik  heb opeens een oprit, een tuin en meer ruimte dan ik kan vullen. Het begint met elk Ikea tripje gezelliger te worden en de woonkamer is eigenlijk af op gordijnen en een kabelgootje na. De keuken en slaapkamer zijn ook zo goed als af, en zodra de MX-5 stress voorbij is ga ik bezig met de tuin naar wens maken zodat ik straks een plekje heb om lekker te barbecueën met mijn vrienden.

Ik wil ook zeker niet zeggen dat mijn leven slecht is, want dat is het niet. Wat ik wil zeggen is dat ik vaak het gevoel heb dat er meer in zit en dat ik ook het gevoel heb dat ik steeds minder energie heb om dat eruit te halen, en dat baart me wel een beetje zorgen. Al in al ben ik niet ongelukkig, maar ook niet extreem gelukkig, dus dat is best jammer want ik dacht dat ik er nu een keertje zou zijn, weetjewel? Maar hey, over een half uurtje op moment van schrijven word ik 26, en 26 is nog jong. Ik ben vele malen gelukkiger dan ik vijf jaar geleden was, dus dat is een plus. Maar ik ben ongelukkiger dan ik een jaar geleden was, denk ik, dus ik moet even zorgen dat het weer de goede kant op gaat en niet omlaag blijft glijden. Dan komt alles helemaal goed.

Het idee is, voor de zoveelste keer, om meer te gaan bloggen. Ik heb een klein schrijfhoekje ingedeeld in mijn nieuwe huisje. Geen afleiding, alleen een toetsenbord en een scherm. Hier wil ik meer gaan schrijven, aan boeken maar ook zeker aan mijn blog en eventuele andere projecten. Als ik maar weer vaker de digitale pen in klim. Wanneer het ook daadwerkelijk gaat lukken moeten we even afwachten, maar daar kom je vanzelf achter, mocht je deze blog om welke reden dan ook nog volgen. Dus, tot de volgende keer dan maar. Laten we hopen dat het wat eerder is dan de volgende pre-verjaardagsblog…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *